مقالات جدید شما

بازگشت به لیست مقالات

مقالات شما

دوستان گرامی! ما منتظر مقالات علمی، اجتماعی و فرهنگی شما می باشیم. عقاید و نظرات نویسندگان لزوماً نظر کانون افغان در اتریش نمی باشد و مسئولیت آن به عهده نویسنده است.

08.01.2008

انسان با اراده و رابطه وی با خدا

خودی برین یا روح خداوندی که در نهاد ما نهاده شده است که در حقیقت اصل ماهیت وجود ما را می سازد، مانند بحری است که تمام پوتانشیل ها یا نعمت ها در آن است. با کسب وجود مستقل که ما دارای خودی های غریزی و اجتماعی می شویم، در واقع مانند جویباری می شویم، هر چند به بحر ارتباط داریم، ولی هر قدر که این خودی های ما چاق و فربه می شوند، این جویبار را تنگ تر می سازند و ارتباط ما را با آن بحر قطع می کنند. وقتی که ما خودی برین را در خود کشف می کنیم، و در حقیقت می خواهیم که تمام تلاش مان را برای تقرب به آن به خرج دهیم، درواقع راه را برای ورود بحر در خود مان باز می کنیم. و همین است که نظر به حدیث قدسی

من گنج پنهانی بودم، برای آن که آشکار شوم عالمیان را خلق کردم.

کل عالم را سبو دان ای پسر کو بود از علم و خوبی تا به سر

قطره یی از دجله خوبی اوست کان نمی گنجد ز پری زیر پوست

گنج مخفی بود ز پری چاک کرد خاک را تابان تر از افلاک کرد

گنج مخفی بود ز پری جوش کرد خاک را سلطان اطلس پوش کرد

وسیله یی می شویم که خودی برین از طریق ما آشکار می شود، صفات خودی برین را که می توان در چهار بخش (آگاهی، قدرت، عدل و احسان) خلاصه کرد، از ما تراوش می کند، و در باور ها، معرفت ها، روابط و عملکرد های ما خود را آشکار می سازد. انسان با خلقت خود بار مسؤولیت عظیمی را که به گفته قران به زمین و کوه ها و آسمان ها از برداشتن آن عجز نشان دادند، به دوش گرفت. این امانت یا مسؤلیت چه است؟ این مسؤلیت همان داشتن اختیار و اراده آزاد است، که در عین زمانی که مسؤلیتی است عظیم باعث افتخار انسان شده است، و همان است که خداوند آدم را خلیفه یا نماینده خود در زمین خوانده است، و با لفظ کرمنا او را بر سایر موجودات برتری بخشیده است.

ایت 72، سوره الاحزاب، قران

2
ها و آسمان ها از برداشتن آن عجز نشان دادند، به دوش گرفت. اين امانت يا مسؤليت چه است؟ اين مسؤليت همان داشتن اختيار و اراده آزاد است، که در عين زمانی که مسؤليتی است عظيم باعث افتخار انسان شده است، و همان است که خداوند آدم را خليفه يا نماينده خود در زمين خوانده است، و با لفظ کرمنا او را بر ساير موجودات برتری بخشيده است.
در حقيقت خلقت انسان نيز بخشی از خلقت تمام عالم است و به همان عين هدف که آشکار ساختن و متحقق ساختن ظرفيت های بی پايان
خداوندی است صورت گرفته است. در اين قسمت انسان کدام استثنايی نيست، ولی استثنا در نحوه عمل آن است که اراده و قدرت انتخاب را دارد و هم چنان در داخل خود نيز نيرو های متضادی را می بيند که او را به هر طرف می کشانند (تا قدرت اراده معلوم شود). از يک طرف روح خداوندی که در او دميده است و تمام ظرفيت های بالقوه را در اختيار او قرار داده است، او را به طرف وظيفه اصلی اش که کشف و انکشاف اين خودی برين اش است، فرا می خواند. ولی از طرف ديگر خواست های غريزی (حيوانی و نباتی) دروجودش بيداد می کند و از جانب ديگر تمايلات برتری خواهی و شهرت طلبی اجتماعی اش او را به سوی ديگری می کشد. ساير بی غم و راحت هستند، و آن ها صرف 􀐴 موجودات از اين کشمکش کاملا به يک جانب روان اند، چون اراده و اختيار ندارند و بناً مسؤليت هم ندارند. مولانا درمثنوی اين کشمکش های انسان را در دو بخش
خلاصه کرده است در حالی که در يک طرف خلقت فرشته گان را قرار داده که عقل محض اند و در جانب ديگر حيوان را که تنها شهوت و غريزه اند و انسان در بين قرار دار د که از هردو دارد و در کشمکش قرار گرفته است:
يک گره را جمله عقل و علم و جود آن فرشته است او نداند جز سجود نيست اندر عنصرش حرص و هوی نور مطلق زنده از عشق خدا يک گروه ديگر از دانش تهی همچو حيوان از علف در فربهی او نبيند جز که اصطبل و علف از شقاوت غافل است و از شرف اين سوم هست آدمی زاد و بشر نيم او زافرشته و نيمی ز خر نيم خر خود مايل سفلی بود نيم ديگر مايل عقلی بود 3
آن دو قوم آسوده از جنگ و حراب وين بشر با دو مخالف
درعذاب
چون انسان نسبت به ساير موجودات با داشتن قدرت انتخاب و اراده يا اختيار متفاووت است، بناً می تواند در هر کدام از اين راه ها پيش برود. ولی وظيفه اصلی و هدف ايی اش صرف در يکی از اين راه ها وجود دارد و بس. اگر انسان تنها به دنبال خودی غريزی اش می رود و هر آنچه غريزه حکم می کند به حکم آن عمل می کند، مانند حيوان می شود شايد برای بعضی ها همين حالت خوش آيند باشد زيرا در آن ظاهراً غمی نيست، و هميشه خوشی و لذت بردن از زنده گی است، اما چون فطرت انسان به گونه يی است که خواست های ديگری هم در او وجود دارد، بناً نمی تواند با زنده گی محض حيوانی قناعت کند و خوش باشد و لذت ببرد، به زودی در آن لذت الم و غمی را می يابد و به ناچار از آن دوری جويد. خواست ديگرش که شهرت طلبی اجتماعی اش است او را به کار های مهم تری فرا می خواند، او را تشويق می کند تا خطر هايی را متقبل شود، از بعضی از لذت ها و خوشی های مؤقتی، کوچک و حاضر خود بگذرد تا خوشی بزرگ تری را که در شهرت و افتخار و نام و نشان اجتماعی فته است در يابد. بايد دل مردم را به دست آورد، بالای اجتماع حکم براند، مورد عشق و علاقه و احترام و حتی ترس و اطاعت مردم قرار بگيرد. اين راه هم شايد ظاهراً راه بهتری معلوم شود ولی در اين پله های زنده گی هم که هر قدر پيش تر می رود در می يابد که گم شده يی ديگری دارد که هر قدر در اين راه پيش تر می رود آن را نمی بيند، و همان طور دلش بی قرار است. چون فطرتاً انسان در خود احساس همان مسؤليتی را که به خاطر آن آفريده شده است دارد و گاه گاهی به شکل مبهم يا واضح آن را در خود درک می کند. اين همان ندا هايی خودی برين است که انسان را به سوی انسانيت و نماينده گی خدا در زمين فرا می خواند. زمانی که انسان به اين ندا ها لبيک می گويد و خود را آماده می سازد تا آن ها را واضح تر بشنود و به اساس آن خود را عيار بسازد ديگر در خودی برين داخل شده است. خوشی و سعادت واقعی را در اين جا می يابد، و می بيند که آن خواست های غريزی و يا شهرت طلبی به يک حد بسيار اقل ضرور بوده اند، ولی افراط در آن ها هيچ گاهی موجب لذت يا مسرت و يا سعادت واقعی نمی گردند، چون مطابق به اصل هدف و مأموريت پيدايش انسان نيستند، و بلکه او را از آن مسؤوليت و وظيفه اصلی اش دور می برند.
وظيفه و مسؤوليت اصلی انسان همان است که در راه آشکار ساختن (متحقق ساختن، انکشاف و باالفعل ساختن) ظرفيت های بی پايان خداوندی که از طريق روح خداوند که در انسان دميده شده است ( در چهار بخش خلاصه کرديم که شامل 1 􀐴 بکوشد. اين ظرفيت ها را قبلا آگاهی (علم، هدايت، دانش، معرفت..)، 2) قدرت (توانايی و مهارت در خلاقيت، اراده و تدبير، ابتکار و نو آوری ..)؛ 3) عدل (شناخت و ادای حقوق سايرين، پاداش و جزا به اساس محاسبه دقيق عمل، وفا به عهد، راستی، و سپاس گذاری ..) و 4) احسان (مهربانی، رحمت، بخشش، عفو، عشق و دوست داشتن، ايثار و صدقه و ...) می شوند. و برای آن که انسان بتواند توازن و هماهنگی دربين اين صفات يا ظرفيت ها را تنظيم کند، تمام اين ها را به يک محور که عبارت از عبادت و نيايش خداوند بايد نگه بدارد. که در مکتب انکشاف خودی اين رکن پنجم و محوری است. و اين ها پنج بنای انکشاف خودی را می سازند.
به اين ترتيب زمانی که انسان می تواند اين ظرفيت های (آگاهی، قدرت، عدل و احسان) را آشکار می سازد در حقيقت به وظيفه خويش عمل کرده است، و موفقيتی را نصيب شده است، ولی موفقيت وی زمانی کامل می گردد که اين صفات يا ظرفيت ها را به اصل منشه و منبع آن نسبت بدهد، و به اصطلاح از دستبرد و سؤاستفاده جلوگيری کند، که آن به واسطه عبادت و ذکر خداوندی و اقرار به اين که تمام اين نعمت ها از جانب خداوند است. يا در حقيقت همان نعمت های خداوند است که به ما و از طريق ما آشکار می شوند. در اين جاست که ما معنی آيه ذيل را می دانيم.

آنچه از نعمتها داريد، همه از سوى خداست! و هنگامى آه ناراحتى به شما رسد، فقط او را مى خوانيد! ( 53 ) النحل
ما بايد بدانيم و اقرار کنيم که اين صفات از آن منشه و سرچشمه اصلی که همان بحر بيکران است، آمده اند، آن ها از ما نيستند، عبادت و نيايش و ذکر خدا همين است که ما بايد اين حقيقت را منکر نشويم، و مغرور و متکبر نگرديم و تذکر بدهيم که اين ها همه از خداست. عبادت و ذکر خدا تنها نماز و روزه نيست، بلکه هرگاهی که ما در خود تظاهری از قدرت، آگاهی، عدل ويا احسان را ديديم بايد آن را به خدا نسبت بدهيم و خدا را به بزرگی ياد کنيم و از او سپاس گذار باشيم که سينه ما را گشوده است و صفات خود را از طريق ما آشکار کرده است. و کلمه الحمد لله (تمام ستايش ها خدای راست) بهترين اقرا است. تنها نام خدا را مانند گدايان گرفتن ذکر نيست:
کافر و مؤمن خدا گويند ليک در ميان هردو فرقی هست نيک

برای خواندن متن کامل لطفا ابنجا کلیک بفرمایید.:

بازگشت به لیست مقالات

بطرف بالا

@ كليه حقوق متعلق به آقای غوث الدین میر ومي باشد.
Mail: office@akis-eu.com,
Tel :069911067754, A-1210 Wien, Pastorstrasse 39-33/51/4

طراحی و اجرا و برنامه ریزی و میزبانی سایت بعهده شرکت www.eurowerbung.at میباشد .